يادداشتهاي دوراني خاص

در شگفتم از گنجشک هایی که بال دارند و میان جوی های ولیعصر، پی نان خیس خورده می گردند.

از مرغ عشق هایی که برای چند دانه ارزن ارزان فال گیر شده اند .

از کودکانی که از ترس گم شدن نمی دوند و بازی نمی کنند.

از کبوترانی که جلد زشتی خرپشته های سیمانی شده اند .

آه اگر این حال و هوای بادبادکی

                              با نسیمی و غفلتی

                                          هم داستان می شد .

انگار همین دیروز بود ،کنار محبوب شبت نشسته بودی، طنبورهای مهتاب رو تمام نفسهای ابریت را پر از یاد نازنینت کرده بوده و برایش نوشته بودی.. / یار من چون به حرف می آید/ آفتاب است و برف می آید / بعد - زمستان سختی بود - دندان بر جگر تنهاییت گذاشته بودی و گذشته بودی از برفهای شبانه و دلت خواسته بود همان ترانه های ساده و صمیمی را در پس کوچه های تنگا تنگ عاشقی ../ با دنگ و فنگم هی و هی و.. با پای لنگم لی ولی و.. با یار قشنگم کی و کی  ../ وهمیشه بود صدای ناظری توی دم های ابری سحرگاهت ../سل س ل ی مو ی دوست خدا خدا.. حل قه ی دام ب لاست عزیز عزیز../

 و سردت شده بود مثل تمام با هم بودنهاتان ،مثل آن روز که سپید پوشیده بود وتمام سر پل و امامزاده کولاک بود و گریخته بودید به تماشای میوه های تکیه تجریش و چشیدن سمنوی عمه لی لا.

تو سردت شده بود و او - مجنون عریان زمستان - زل زده بود به نگاهت وعمود تابیده بود بر شانه های عاشقانه ات موهاش و اوقات شرعی چشمانش...صلاه ظهر بود .و یخ حوض آبی صالح علیه سلام شکسته بود و تو گنجشکک کوچکش بودی ...

گلدسته های پر نقش روسری نگارت خراباتی ات میکرد وقتی میدانستی محو میشود در شب موهای بلندش و آری تو!، توبودی که دستانت را دزیده بودی و برایش گفته بودی ../ هزار عقدهء چین را یک انقلاب گشود/ ولی به چین دو زلفت شکست شانهء ما/

و دانسته بودی که روسری بته جقه قشنگ میشود و نارنجی به مشکی می آید و دانه های برف بینهایت شکل دارند و پروانه ها هم قرآن میخوانند و شب ابری هم با آن دل پرش میگذرد وگذشته بودی از زمستان و لرزیده بودی و گریه کرده بودی تمام شبانی را که غروب چشمهایش چشمهء اشک بود به گونه نریخته  تا پای نگاه او سقاخانه ایی شمع آجین باشد  در باد و تصویر تو محو شود و مشتی مست تنهای خراب گذر سقاخانه چشمهای دختری باشی که هستی توست و هستی توست و تنها تویی که لذت سبز گره زدن تمام جوانیت را به مژگان روشنش میدانی و میریخت صدای ناظری در برفها از آسمان غربتت ../عزم آن دارم که امشب نیم مست /پای کوبان کوزهء دردی به دست / سر به بازار قلندر بر نهم /پس به یک ساغر ببازم هر چه هست....

های مشتی غزلخوان طنبور نواز گذر! این که میآید ناز آلود، بهار توست.محتسب خندان و پرکرشمه که می آید به دستگیری و حاجت روایی راوی روایت ی که تویی.

گفته ام ..فرشته ایی بیاید.. برات.. قدمگاهش را.. سرمه ...

هلا یهودی سرگردان/عنان قافله برگردان .